Śródmieście - Nowe Miasto
W XIV wieku ograniczona murami obronnymi Warszawa stała się za ciasna dla wszystkich pragnących się w niej osiedlić. W 1408 książę mazowiecki Janusz I Starszy nadał przywilej Nowej Warszawie wyłączający ją spod jurysdykcji wójta Starej Warszawy. Tym samym uzyskała ona lokację miejską. W 1409 książę Janusz i jego żona Danuta Anna ufundowali kościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny jako parafialny. W 1414 Nowa Warszawa uzyskała własny samorząd.
Sąsiadujące ze Starą Warszawą miasto było odrębnym administracyjnie i prawnie podmiotem, z rynkiem, ratuszem oraz kościołem parafialnym. Nie posiadało jednak murów obronnych. Podobnie jak Stara Warszawa, Nowa Warszawa powstała na prawie chełmińskim. Jej herb przedstawiał kobietę ze wspiętym na tylne nogi jednorożcem.
W 1527, rok po włączeniu Księstwa Mazowieckiego z Warszawą do Korony Królestwa Polskiego, Zygmunt I Stary potwierdził dawny przywilej książąt mazowieckich de non tolerandis Judaeis zakazujący Żydom zamieszkiwanie w Starej i Nowej Warszawie.
Zabudowa miasta została w większości zniszczona w czasie potopu szwedzkiego.
Nowa Warszawa została włączona do zespołu miejskiego Warszawy w 1791.
Większość zabudowy Nowego Miasta została zniszczona podczas II wojny światowej. Odbudowę Nowego Miasta wraz z rynkiem zakończono 1 września 1956.